Weg met de Europese Unie: Op naar een vrij Europa!

Hoewel de economische agenda van de Europese Unie met zorg begraven is achter onoverkoombare lagen van verveling en beroepsjargon, is het feitelijk een agenda die enkel en alleen door corporate belangen gedreven wordt. Het is overduidelijk dat deze EU agenda enkel de belangen van de heersende klasse dient, ten koste van de Europese bevolking. Onder het voorwendsel van “de euro-crisis” heeft de heersende klasse in een stroomversnelling die voorstellen door kunnen voeren, die de Europese Unie nieuwe machten geven inzake het sociale stelsel en de economische organisatie van haar lidstaten en waarmee nationale overheden gereduceerd worden tot lokale waarnemers zonder eigenlijke macht. Deze voorstellen belichamen een “stille revolutie” die onder dwang van bovenaf wordt opgelegd zonder dat er enige democratische besluitvorming of volksraadpleging aan te pas komt.

Sinds de aanvang van “de euro-crisis” hebben internationale investeerders die Europese lidstaten die het meest onder de recessie en bezuinigingen te lijden hebben, aangeklaagd voor het verlies van verwachte winsten op basis van internationale handelsverdragen. In deze tijden van economische crisis zijn het dan ook vooral de internationale investeerders die erbij winnen. Terwijl de riskante investeringen van speculanten beschermd worden door de Europese Unie, hebben de Europese burgers deze bescherming niet. In tegendeel, zij worden door een bruut beleid van bezuinigingen en sociale afbraak van hun sociale basisrechten ontdaan. Waar eerst de financiële banken gered werden met het geld van de Europese bevolking met de euro-crisis als gevolg, zijn het nu de grote investeerders die weer met het publiek geld “gered” moeten gaan worden. Dit betekent feitelijk dus nog meer crisis, nog meer bezuinigingen en nog meer sociale afbraak voor het gewone volk.

De Europese Unie speelt hier een dubieuze rol in. Sommige van de rechtszaken kwamen voort uit de hervormingsmaatregelen die onderdeel waren van de EU reddingspaketten die aan crisis-lidstaten opgelegd werden. Daarnaast blijft de Europese Commissie pleiten voor corporate bescherming, terwijl het de Europese burgers sociale bescherming ontzegt. Toch blijft de Europese Unie tegen beter weten in een zeer actief voorstander van wereldwijde investeerder- en staats-arbitragemechanismen. Deze mechanismen zorgen ervoor dat internationale investeerders nationale staten kunnen aanklagen voor internationale arbitragehoven. Buiten het bereik van nationale gerechtshoven en parlementen, oordelen rechters over de aanklacht achter gesloten deuren. Buitenlandse investeerders krijgen hierbij meer rechten toegekend dan binnenlandse firma’s, individuen of gemeenschappen, ongeacht of deze op eenzelfde wijze getroffen worden door de maatregelen die tot het geschil leidden.

De toenemende euro-crisis trekt steeds meer en meer aasgieren aan die zoeken naar winsten. De Europese Unie toont zich een goede medeplichtige, die de belangen van de naties die zij zegt te vertegenwoordigen uitverkoopt aan de belangen van internationale megacorporaties en hun investeerders. De grote slachtoffers zijn de volkeren van Europa. Terwijl het de ongereguleerde neoliberale vrije markt was die Europa in de euro-crisis stortte, zijn het de slachtoffers ervan die hiervoor gestraft worden. Het waren niet de banken en de speculanten die de rekening moesten betalen. Terwijl banken en speculatieve investeerders nu meer winst dan ooit te voren maken, worden de Europese naties wederom onderworpen aan een streng dieet van bezuinigingen en sociale afbraak. Meer en meer mensen verliezen hun werk, worden uit hun huizen gezet, zijn gedwongen om gebruik van de voedselbank te maken en kunnen niet langer noodzakelijke medische behandeling betalen.

Het wordt steeds duidelijker dat de Europese bevolking en de heersende klasse (diegenen die uitgebuit worden en de uitbuiters) tegengestelde belangen hebben. De Europese volkeren hebben belang bij een samenleving zonder uitbuiting, zonder onderdrukking, zonder armoede en zonder sociale ongelijkheid: dit plaatst hen lijnrecht tegenover de Europese Unie, de banken, de staat en de megacorporaties. De Europese Unie representeert enkel de corporate belangen en hun heerschappij. Het dient niet het volk, niet de arbeiders, maar enkel de belangen van de multimiljonairs en het monopolie-kapitaal. Het is dan ook van fundamenteel belang voor de Europese volkeren om tegen de EU heerschappij in opstand te komen ten gunste van een federaal Europa van vrije naties die vanuit de basis bestuurd worden, waarbinnen de sociale rechten van het volk en haar toekomst veilig gesteld worden.

 

Keltische_knoop

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s