Permacultuur: Op naar een duurzame toekomst

“Permacultuur is het bewust ontwerpen van agriculturele productieve ecosystemen, die de diversiteit, stabiliteit en veerkracht van natuurlijke ecosystemen hebben.”– Bill Mollison

De overleveringen van onze Germaanse voorouders leren ons dat de aarde heilig is en dat we al wat leeft moeten respecteren. Waar de moderne mens probeert de wereld en alles wat daarop leeft te domineren, promootten onze Germaanse voorouders een leven in harmonie met de aarde en de natuur. Binnen het Germaanse denken vinden we dan ook een diep verlangen om tot de aarde met al haar complexiteit te behoren en onze plaats te vinden binnen het universum dat ons omringt.

 

Monocultuur tegenover Permacultuur

De moderne mens bevindt zich echter op de vooravond van een ecologische ramp die wellicht haar eigen ondergang kan betekenen. Meer dan de helft van de tropische regenwouden, de longen van ons ecosysteem, zijn verdwenen. Negentig procent van de grote vissen zijn verdwenen uit de wereldzeeën; slachtoffers van roofzuchtige vismethoden. Onze meren, rivieren en beken worden vervuild. Dagelijks wordt er 2 miljoen ton aan rioolwater en industrieel afval gedumpt. Het afvalwater dat jaarlijks wordt geproduceerd bedraagt ongeveer zes keer meer water dan er aanwezig is in alle rivieren van de wereld. Het klimaat verandert op hoog tempo, doet gletsjers smelten, de grond erodiseren en jaagt miljoenen mensen van het platteland naar de arme sloppenwijken.

Gelukkig beseffen steeds meer mensen dat deze situatie niet langer houdbaar is en dat de mensheid zal moeten veranderen om te kunnen overleven. In 1929 schreef Joseph Russel Smith het boek “Boomgewassen: Een permanente landbouw” waarin hij de bevindingen optekende van zijn experimenten met fruit en noten als menselijk- en dierlijk voedsel. Net als onze Germaanse voorouders, zag Smith de wereld als een met elkaar verbonden geheel, en stelde hij gemengde ecosystemen voor van bomen waaronder gewassen werden gekweekt. Zijn boek inspireerde allerhande mensen, zoals de Japanner Toyohiko Kagawa, die een meer duurzame landbouw wilden realiseren. De Australische onderzoeker Bruce Charles “Bill” Mollison herintroduceerde de term “permacultuur” in de jaren ’70 en wordt dan ook als een van de grondleggers van de moderne permaculturele beweging gezien.

Maar wat is Permacultuur nu eigenlijk? Permacultuur gebruikt een aantal principes en praktijken om duurzame menselijke nederzettingen te creëren. Het doel van Permacultuur is dus het ontwikkelen van duurzame en zelfvoorzienende ecosystemen die hun eigen afval hergebruiken. Feitelijk is het een ontwerp-filosofie die de landbouw, de architectuur, de ecologie en de gemeenschap bijeen brengt. Het zoekt in de lokale omgeving naar manieren om zo duurzaam mogelijk te leven en maakt efficiënt gebruik van de aanwezige middelen om een productieve flora, fauna en gemeenschap te realiseren, alles gebaseerd op de wetten der natuur. Door aan natuurlijke processen van het landschap mee te doen of deze na te bootsen, kunnen we voorzien in ons eigen voedsel, onze eigen energie, ons eigen onderdak en onze infrastructuur. De voortrekkers van de Permaculturele beweging hebben een ontwerpsysteem gerealiseerd waarbinnen de natuurlijke connecties tussen de verschillende elementen worden benadrukt en deze gebruikt om zo gemeenschappelijke doelen te gebruiken. Dit opent een geheel nieuwe wereld – of eigenlijk een vergeten wereld – die ons aanmoedigt MET de natuur samen te werken, in plaats van deze tegen te werken.

 

De belangrijkste uitgangspunten van Permacultuur zijn:

– Multifunctionaliteit: Ieder element vervult verschillende functies en iedere functie wordt door verschillende elementen uitgevoerd.

-Gebruik energie efficiënt en werk met hernieuwbare energiebronnen.

-Gebruik natuurlijke middelen

-Intensieve systemen in een klein gebied

-Maak gebruik van natuurlijke processen en cyclussen.

-Diversiteit in plaats van monocultuur.

Het is niet zo moeilijk als dat het klinkt, in principe kan iedereen die het wil zelf productieve lokale ecosystemen realiseren. Met wat ambitie en zelfstudie kom je een heel eind. Het betekent echter wel dat wij veel van onze moderne denkwijzen en gedrag op zullen moeten geven. Het biedt ons een kans om net als onze Germaanse voorouders de natuur, de aarde en het universum om ons heen weer te leren begrijpen. Het is dan ook een spirituele zoektocht die zeker de moeite waard is voor een ieder die de aarde lief heeft.

 

Keltische_knoop

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s